لجبازی

چگونه بگويم، دلبندم!

وازكجاشروع كنم

خوره هاي كه قلبم را سوراخ كرده اند

وآتشي كه درونم را مي سوزاند:

ريشه درلجبازي تو دارد.

ودردهايم كه شبيه لحظه هاي خماري معتادان هيرويين مي ماند

وزخم هايم كه شايد جاي سرنگ هاي تزريق است

ودهانم كه بوي الكل مي دهد

برمي گردد به لجبازي

آري، لجبازي!

لجبازيي كه سراسر تاريخ اين جغرافياي بايكوت شده را

ترسيم كرده است.

بگذارصادقانه بگويم

اينجا هيچكس براي هيچكس نيست

اينجا قلب ها همه زنداني اند و دهان ها بسته

وهيچكس فرصت نفس كشيدن را ندارد

وهمينكه سخن به ميان آيد،

چهره ي قوم ديگري را درنظرها منفور خواهدساخت .

بگذارصادقانه بگويم

زخم هايي كه پيشاني ام را زشت ساخته ،

جاي كاردهاي است كه برادرم درخواب به من ارزاني كرده است

واين را همه مي دانند كه بزرگترين آرزويش همين بوده،

تابراي ابد چهره ي منفور، من باشم وتووهمه !

بگذارصادقانه بگويم

خرابه هاي كابل وتاكستان هاي نيمه سوخته ي شمالي

وگورهاي دسته جمعي چمتله

وشايد بدن پاره پاره ي صلصال وشمامه

وكانتينرهاي مملو از جنازه ي دشت ليلي

وياهم پستان هاي بريده شده ي خواهرانم دركوچه هاي افشار

همه ريشه درلجبازي برادران ناتني ام داشته اند.

بگذار صادقانه بگويم

وقتي كلاغان سياه چشم هاي برادرانم را

در "كنده پشت" ازحدقه بيرون آورد

ومن خوابم برده بود

همه مي دانستند كه فردا چي خواهد شد!!

بگذارصادقانه بگويم

مني كه اينهمه منفورگشته ام

كه حتا سگ هاي ولگرد وبوزينه هاي همسايه به من مي خندند

شانسي به جزانتحار ندارم

بگذارصادقانه بگويم

اينجاهيچكس به هيچكس نمي انديشد

وقتي جاده هاي آلوده ي كابل را يكي پشت ديگري بگردي

شايد بداني كه چراخواهران معصومم به روسپي هاي حرفه ي تبديل شده اند

وشايد بداني كه بعدازانتحار تكه هاي گوشت نيمه پخته ي تنم

براي چي فرياد مي كشد.

بگذارصادقانه بگويم

بين قلب دنياي شما ونقطه ي پيوند

وشايد يك چيزنو ونزديك شدن و ارتباط دهنده ي افغانستان

شباهتي است به اندازه ي چشم هاي بُش

وقتي بانگاه هاي مضحكش مي خواهد دموكراسي به دنيا صادر كند

حتا براي من، تو و كولي هاي خيابان سيد جمال الدين

بگذارصادقانه بگويم

وقتي به خانه ي مادر بزرگ برگشته بودم

ديگرهمه چيزرا فهميدم

فهميدم، فهميدم، فهميدم

وشايد توهم ميداني!

كه بين مغاره هاي باميان وخيمه هاي مهاجرين درزمستان كابل

وخيابانهاي گوانتانامو وابو قريب

وشايد تكوهاي پل چرخي وكانتينر هاي دشت ليلي

خط فاصله ي نيست

حتا به اندازه ي خط هاي چپن ابريشمين

رييس جمهور.

Read More

جشن نوروز 1386 شهرونیز

Il salone ci si presenta così'

un po' spoglio

con ancora le tracce di vomito delle sbronze

tecno-haus

della sera precedente

senza troppe parole

la squadra di operosi afghanini

si mette all'opera

per cercare di dargli un tono

da afghanissima festa analcolica

In qualche sgabuzzino

troviamo anche dei morbidissimi divani

da AUTORITà in PRIMA FILA

in finta pelle con graffi da cane di pancabbestia

Con qualche sforzo di allestimento

riusciamo anche a far sorridere il cantante

che se l'era vista un po' brutta

Ecco che cominciano ad arrivare gli amici

Prima di tutti

le "donne" degli afghani

loro sanno cosa vuol dire avere un uomo afghano

e non se ne dicono assolumente pentite

...

nonostante

Il "maestro" si sistema sul palco

comincia ad accordare lo strumento

(non che ci voglia tanto ad accordare due corde

ma un po' di scena ci vuole)

La parte più difficile però

consiste nel riuscire a far suonare agli africani

i ritmi afghani

dopo il primo quarto d'ora di prove

lui si gira evidentemente nervoso

e dice

"loro non possono suonare afghano!"

in realtà noi che ascoltavamo

non capivamo assolutamente la differenza tra il

"ta-ta-tta" che battuva lui con le mani

 e il pressocché identico "ta-ta-tta"

che i ragazzi eseguivano con i tamburi

comunque

SHOW MUST GO ON!

e dietro e davanti al palco

gli organizzatori

curano gli ultimi dettagli

mentre cominciano ad arrivare

i ragazzi delle comunità di Udine

Varese

Padova

e così via

Ingresso a pagamento

body guardians all'opera

e si dà inizio allo spettacolo

Saluto delle autorità

musica

amici, fiori, amore

auguri di buon anno e felicità

mentre il pubblico

guarda con sospetto

quella tipa assurda

vestita da afghana

ma che parla persiano

con accento iraniano

mmm...

Ma la vera star

è lui

Aman Yousufi

venuto dal Belgio

col suo rarissimo

DANBURA

strumento a due corde

tradizionale del centro dell'Afghanistan

e in particolare della SOLITA

etnia HAZARA

che ormai dovreste conoscere e riconoscere

strimpella strimpella

battendo forte e piano

suq euste due corde

che son solo due

ma sembrano 40!

E quando il ritmo diventa irresistibile

si scatenano le danze

ben oltre il limite stabilito

si balla, si canta

si raccontano storie

si recitano poesie

PALCO LIBERO

momento di protagonismo

della comunità

e del singolo

Read More